راههای درمان بیش فعالی

  1. خانه
  2. خدمات کلینیک
  3. راههای درمان بیش فعالی
راههای درمان بیش فعالی

راههای درمان بیش فعالی

بیش فعالی می تواند یک علامت چالش برانگیز مرتبط با شرایط مختلف باشد، که معمولاً اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) است. این حالت به صورت بی قراری مفرط، مشکل در ثابت ماندن و میل به حرکت دائمی ظاهر می شود. در حالی که بیش فعالی می تواند مخرب باشد، روش های درمانی موثری برای مدیریت آن و بهبود شرایط کلی وجود دارد. 

قبل از پرداختن به درمان ها، درک علت اصلی بیش فعالی بسیار مهم است. در اینجا به تفکیک برخی از دلایل رایج اشاره شده است:

  • اختلال کمبود توجه و بیش فعالی (ADHD): این اختلال رشد عصبی بر نحوه پردازش توجه مغز و تنظیم تکانه ها تأثیر می گذارد. بیش فعالی یکی از علائم اصلی ADHD است که اغلب با بی توجهی یا تکانشگری همراه است.
  • اضطراب: در حالی که اضطراب می تواند به صورت احساس نگرانی و عصبی بودن ظاهر شود، همچنین می تواند منجر به بی قراری فیزیکی و بی قراری شود.
  • اختلال پردازش حسی (SPD): افراد مبتلا به SPD اطلاعات حسی را متفاوت تجربه می کنند. این می تواند به بیش فعالی به عنوان راهی برای خودتنظیمی یا جستجوی ورودی حسی خاص منجر شود.
  • شرایط تیروئید: پرکاری تیروئید (پرکاری تیروئید) می تواند باعث طیفی از علائم از جمله بیش فعالی، ضربان قلب تند و مشکل در خواب شود.
  • داروها: برخی داروها می توانند عوارض جانبی داشته باشند که شامل بیش فعالی یا بی قراری می شود.

راههای درمان بیش فعالی

موثرترین درمان بیش فعالی به علت اصلی آن بستگی دارد. در اینجا کاوش مفصلی از رویکردهای مختلف آورده شده است:

۱٫ دارو:

محرک ها: برای بیش فعالی مرتبط با ADHD، داروهای محرک مانند متیل فنیدات (ریتالین) یا آمفتامین (آدرال) اغلب خط اول درمان هستند. آنها با افزایش سطح دوپامین و نوراپی نفرین، مواد شیمیایی مغز که در توجه و تمرکز نقش دارند، کار می کنند. محرک ها می توانند به طور متناقضی منجر به یک اثر آرام بخش، کاهش بیش فعالی و بهبود تمرکز شوند.
داروهای غیر محرک: برای افرادی که به خوبی به محرک ها پاسخ نمی دهند یا عوارض جانبی را تجربه می کنند، می توان داروهای غیر محرک مانند اتوموکستین (Strattera) را تجویز کرد. دارودرمانی یکی از راههای درمان بیش فعالی است که با افزایش سطح نوراپی نفرین، تقویت تمرکز و کاهش رفتار بیش فعالی عمل می کنند.

۲٫ رفتار درمانی:

رفتار درمانی بر اصلاح رفتارها از طریق ایجاد یک محیط ساختاریافته و اجرای استراتژی های تقویت مثبت تمرکز دارد. در اینجا چند رویکرد موثر وجود دارد:

آموزش مدیریت والدین (PMT): این روش درمانی والدین را با مهارت هایی برای مدیریت موثر رفتار فرزندشان مجهز می کند. آنها تکنیک هایی مانند تقویت مثبت برای رفتارهای مورد نظر، تعیین انتظارات روشن و اجرای پیامدهای ثابت برای رفتارهای نامطلوب را یاد می گیرند.
درمان شناختی رفتاری (CBT): CBT یکی از راههای درمان بیش فعالی است و به افراد کمک می کند تا الگوهای فکری منفی را که به بیش فعالی کمک می کند شناسایی کنند و مکانیسم های مقابله ای را برای مدیریت آنها ایجاد کنند. به عنوان مثال، CBT می تواند به فرد مبتلا به اضطراب کمک کند تا افکار مضطرب را که باعث بیش فعالی می شود، شناسایی کند و تکنیک های آرام سازی را برای مدیریت آن افکار و پاسخ فیزیکی آنها بیاموزد.

دیگر روشهای درمانی

۳٫ مداخلات آموزشی:

برای کودکان مبتلا به بیش فعالی مرتبط با ADHD، مداخلات مبتنی بر مدرسه بسیار مهم است. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

مکان‌های کلاس درس: فراهم کردن یک فضای آرام مشخص در کلاس درس، امکان توقف حرکت در طول روز، و استفاده از وسایل کمک بصری می‌تواند توانایی کودک را برای تمرکز و مدیریت بیش فعالی به طور قابل توجهی بهبود بخشد.
طرح‌های اصلاح رفتار: ایجاد یک برنامه مشترک با معلمان که راهبردهای خاصی را برای مقابله با بیش فعالی در کلاس درس ترسیم می‌کند، می‌تواند ثبات و حمایت را برای کودک فراهم کند.

۴٫ اصلاح سبک زندگی:

ایجاد تغییرات در برنامه های روزانه می تواند به طور قابل توجهی بر بیش فعالی تأثیر بگذارد:

ورزش منظم: درگیر شدن در فعالیت بدنی منظم به سوزاندن انرژی اضافی، بهبود تمرکز و بهبود خواب کمک می کند که همه اینها به مدیریت بیش فعالی کمک می کند.
رژیم غذایی سالم: حفظ یک رژیم غذایی متعادل با غذاهای فرآوری شده محدود و نوشیدنی های شیرین می تواند به تثبیت سطح انرژی و کاهش بیش فعالی کمک کند.
بهداشت خواب: ایجاد روال خواب مداوم، ایجاد یک محیط آرامش بخش قبل از خواب، و محدود کردن زمان صفحه نمایش قبل از خواب می تواند کیفیت خواب را به میزان قابل توجهی بهبود بخشد. این به نوبه خود می تواند منجر به تمرکز بهتر و کاهش بیش فعالی در طول روز شود.

برنامه درمانی ایده آل برای بیش فعالی بر اساس علت زمینه ای، شدت علائم و ترجیحات شخصی فردی است. یک پزشک یا متخصص سلامت روان یک ارزیابی جامع را برای تعیین بهترین اقدام انجام می دهد. این ممکن است شامل ترکیبی از دارو، درمان، اصلاح شیوه زندگی و رویکردهای مکمل باشد.